رنڈیپا۔۔۔۔۔٭رویل کہانی٭

رنڈیپا۔۔۔۔۔٭رویل کہانی٭

شاکرہ بی بی

سانولا رنگ تے اُچا قد ، ورھیاں پہلاں فوج وچ ملازمت کردا ہوندا۔ہُن پکی عمر دا سمجھدار مرد لگ رہیا اے۔جدوں اوہ فوج وچ پہلی وار بھرتی ہویا تاں اوہدی عمر کوئی لگ بھگ اٹھاراں ورھے ہونی۔اوہ چھے فُٹ دا اُچالماتے مِٹھا سُبھا رکھن والا جوان گبھرو جس دے چہرےاُتے اک طرحاں دی چمک سی ،ماں پیو دا اینا فرمانبردار کہ اک پیر ،تے کھلو کے ساری رات کڈھ چھڈے ۔پہلاں پہل اوہ ہر چھے مہینے بعد گھر آؤندا فیر ورھے مگروں تے اَخیر اوہدا من پکا ہو گیا تے اوس نے گھر آؤنا چھڈ دتا۔گھر نہ آؤن دا کارن کیہ سی؟ایہ اوہ جاندا سی جاں فیر اوہدے گھر والے ۔

اج جدوں اوہ ویہ ،بائی ورھیاں مگروں گھر آیا تاں اوہ پکی عمر دا مرد نظر آ رہیا سی۔چہرے دی چمک غائب ہو ئی تے اوہدی تھاں سختی آ گئی سی۔اوہدی ماں بھین تے ابّا اوہنوں ویکھ کے بہت خُش ہوئے۔پر اوہ اینے عرصے بعد وی گھر آ کے بہتا خُش نہیں لگ رہیا س۔ہر شے نوں گُھور گُھور کے ویکھ رہیا ۔ساریاں شیواں اوتھے ای موجود سن جِتھے اوہ چھڈ کے گیا سی۔

''انور بھائی ۔۔۔ایس واری میں تُہاڈا ویاہ کرا کے چھڈاں گی''۔اچانک اوس دی بھین کوثر دی اَواز آئی۔جو اوہنوں کوٹھے(کمرے) وچوں باہر نکلدیاں ہویاں کہہ رہی سی۔

''ہُوں ۔۔۔''اوہ سوچاں وچ ڈُبیا ہویا بولیا۔

انج لگدا سی کہ ایہ گل سُن کے اوہنوں خاص خُشی نہیں ہوئی جاں اوس نے غور نال سُنیا وی نہیں سی۔کیوں جے کُجھ ورھے پہلاں جدوں اوہ گھر آیا سی اُدوں وی اوہدے گھر والیاں نے ایہی بولیا سی۔اخیر تے چُپ ہوئی تے اوہ نوکری تے واپس مُڑ گیا۔

''اسیں تے پُورے پنڈ وچ دس دتا اے پئی اساں اپنے بھرا انور فوجی دا رشتا کرنا اے۔۔۔''کوثر گلاس چُکی اوس نوں پانی دیندیاں ہویاں بولی۔

کوثر دی گل سچ نکلی۔پنڈ وچ رشتے لبھنے شروع کر دِتے گئے۔اوہ رشتے کیہ لبھدے ؟رشتے چل کے اوہناں کول آندے رہے۔پنڈ دیاں بہت ساریاں زنانیاں اوہناں دے گھر گیڑے مارن لگ پئیاں ۔ستارھاں توں اٹھارھاں ورھے دی کُڑی وی لوک چالھی پنجاہ ورھے دے انور فوجی نوں دین لئی تیار ہوگئے۔لوکاں نوں ایس گل دی وی سُوہ وی لگ گئی سی کہ اوہ پنشن پا کے آون والا اے۔'انج پنڈ وسیا نہیں سی تے لُٹیرے/اچکے پہلے ای اکٹھے ہون لگ پے'۔خیر اوس ویلے ماپے وی صرف اپنیاں دھیاں دا ای سُکھ دیکھ رہے ہوندے نیں۔پنشن دا چنگا بھلا پیسا۔۔۔ہر مہینے تنخاہ۔۔۔کئی دُوجیاں سہولتاں ۔۔۔ایہ ساریاں شیواں کئی واری بندے دا کوجھ لُکا لیندیاں نیں تے لوکیں انھے ہو جاندے نیں ۔

اخیر تے اوہناں نوں اک کُڑی سمجھ وچ آ ای گئی۔عید آئی تاں انور دی ماں تے بھین نےجا کے دو سُوٹ کپڑیاں دے،مِٹھائی تے پنجاہ ہزار رُپیا کُڑی دی تلی تے رکھ دتا۔

پُورے پنڈ وچ گل پھیل گئی کہ جس سیٹ اُتے کئی اُمیدوار کھڑے سن اوس سیٹ دا اُمیدوار چُن لیا گیا اے،تےباقی ہُن بہ جان۔انور فوجی دا رشتا عطاء محمد دی دھی نال پکا ہو گیا۔ایہ خبر سُن کے کُجھ لوک خُش وی ہو گئے تے کُجھ بیمار۔انور دی اک گوانڈھن نوں تاں اایہ خبر سینے وچ گولی وانگ لگی۔اوہدی اک بھین سی جِس دا اوہ رشتا کرن لئی کدوں دا مُنڈا لبھ رہے سن ۔جدوں دا اوہناں نے انور دا ناں سُنیا تاں اوہناں دی سُوئی اوتھے ای ٹنگی گئی۔ اوہ گوانڈھن انور دے گھر گئی تے اوہدی ماں بھین دے کن بھرنے شروع کر دتے تے رشتا توڑن دا پورا ٹِل لایا۔

''کوثر پُتر(انور دی بھین)! عطاء محمد تُہاڈے ول رشتا کس طرحاں کر سکدا اے۔۔۔؟اوہدی دھی تاں میرے پُتر نومی (نعمان) نوں پسند کردی اے۔۔۔نالے مینوں اپنے پُتر تے ایس گل دا وی شک سی کہ اوہ اوہناں دے گھر وی ۔۔۔۔''گوانڈھن دی چُھڑی وانگ چلدی ہوئی زبان اچانک مَٹھی(ہولی) ہوگئی۔

گوانڈھن عورت تاں اوتھوں گل کر کے نکل پئی۔پر جہڑا پِچھوں اوہناں دے گھر رولا پیا اوہ گوانڈھن عورت نہ ویکھ سکی۔

کئی دناں تک انور دے گھر وچ مشورے چلدے رہے۔انور نوں دسیا گیا کہ کُڑی چنگی نہیں اے۔انور بُہتا پریشان ہو گیا ۔پر ایس کارن نہیں کہ کُڑی نہیں چنگی۔سگوں ایس کارن کہ اوہداویاہ فیر نہیں ہووے گا۔جدوں وی اوہدے رشتے دی گل ہوئی تاں اوہدے گھر وچ رولا پے جاند اکہ 'تینوں وڈی چھیتی اے ویاہ کروان دی'تے اوہ روندا ہویا واپس چلا جاندا۔

اوہنوں شادی دا کیہ چاہ ہونا سی؟ شادی دی وی تاں اک عمر ہوندی اے۔کُجھ لوک ایہنوں تعلیم پُوری کرن توں بعد نوکری ،کاروبار کرن وچ گوا چھڈدے نیں ،تے کُجھ نوکری لبھن مگروں گھر تے گڈی بناون وچ۔اوہناں نوں شاید ایس گل دا ڈر ہوندا اے کہ شادی اوہناں دی تعلیم ،کاروبار،نوکری،گھر تے گڈی بناون وچ رکاوٹ بن سکدی اے۔تے انور دا شمار وی اوہناں لوکاں وچ کیتا جا سکدا سی ۔جہناں آپنی جوانی آپنی نوکری وچ لا چھڈی۔ایس لئی اوہنوں ہُن ایس گل دا ڈر سی کہ کِدرے اوہدی ویاہ دی عمر ای نا لنگھ جائے۔

دُوجا جدوں اوہ نوکری تے واپس جاندا تاں اوس دے بیلی ساتھی پُچھدے کہ تُوں بھابھی واسطے کیہ لے کے گیا سی ۔۔۔؟،بھابھی نے تینوں ساڈے واسطے کُجھ بنا کے نہیں دتا۔۔۔؟،تیرے بچے کِنے نیں۔۔۔؟،ایہناں سوالاں دے جواب اوہ کدی نا دے سکیا۔اوہ کدی کسے نوں دس وی نہیں سکیا کہ اوہداویاہ وی اجے نہیں ہویا۔

انور دے ماپیاں نوں وی کدے ایس گل دا خیال نہ آیا کہ اوہدی عمر نکل رہی اے ۔اوہ تاں اوس ویلے خُش ہوندے سن جدوں پہلاں پہل انور نوکری توں گھر آؤندا تاں ہر واری ونّ سونّیاں شیواں نال گھر بھر دیندا۔پر ایس واری انور دے نال نال اوہدے گھر والے وی پریشان سن۔

اَخیر سارے گھر والیاں نے فیصلا کیتا کہ شادی تاں حیاتی وچ اک واری ای ہوندی اےتے اوہ وی کسے چنگی کُڑی نال نا ہووے تاں ساری حیاتی برباد۔گھر والیاں نُوں خورے اوہ گل دسن والی گوانڈھن ای کیوں یاد آ گئی کہ اوہدی بھین وی بیٹھی اے تے انور دا رشتا اوتھے کیتا جا سکدا اے۔پر ایس لئی ضروری سی کہ عطاء محمد نوں اوہدی دھی دا ساک لین توں انکار کیتا جاوے۔جوکہ اینا سوکھا نہیں سی۔عطاء محمد پنڈ دا نمبردارسی ، وڈے وڈے سیاسی لوک تے سیداں نال اوہدادُعا سلام سی۔اوہدے ساہمنے بولن دی ہمت نہ ہوئی تاں انور تے اوہدے گھر والیاں نے کُجھ دناں لئی چُپ وٹ لئی۔

اودھر اوہ گوانڈھن وی انور دے گھر شُوشا چھڈ کےگئی تاں آپ آرام نال نہیں بیٹھی ۔اوس نے پیراں فقیراں کول بھاج لا دتی تے ودھیا تعویز لینے شروع کر دتے۔کیوں جے کئی لوکاں داخیال اے پئی' اثر ہمیشاں ودھیا شیواں ای چھڈدیاں نیں'۔اوس گوانڈھن نے کُڑی اُتے اجہیا تعویز کروایا کہ اوہ خُد ای پچھانہ ہٹ جان رشتا کرن توں۔

فیر کُجھ دناں بعد عطاء محمد نے انور دے گھر جا کے ساریاں چیزاں واپس کر چھڈیاں جو اوہناں نے کُڑی نوں دتیاں سن۔کیوں جے اوہدی دھی رات نُوں سُتی ہوئی اُٹھ کے رون لگ جاندی تے کدی اوہنوں انج لگدا جیویں اوہ کسے قبرستان وچ ہووے ۔اوہنوں کوئی زندہ قبرستان وچ دفن کر رہیا ہووے۔ایہ حالات ویکھ کے عطاء محمد تے اوہدی سوانی نوں شک ہویا کہ جدوں دا انور نال رشتا ہویا اے اوہناں دی دھی دی حالت خراب ہوئی اے ۔سیانے بندے سن ۔ایس لئی اوہناں نے ڈر کے سِدھا رشتے توں انکار کر دتا۔

ایہناں کوششاں دا سِٹا ایہ نکلیا کہ انور دا رشتا اوہدی گوانڈھن دی بھین کلثوم نال پکا ہو گیا۔

'جوڑے اَسماناں تے بندے نیں'لوکیں کہندے نیں۔پر ایہ ویکھ کے لگ رہیا سی کہ لوک آپ بناندے تے آپ ہی اُجاڑدے نیں۔

'تقدیر وی وڈی ظالم شے اے'انور دا کلثوم نال رخصتی توں دو دن پہلاں نکاح ہویا ۔انور پنشن لئی کُجھ ضروری کاغذات جمع کروان لئی شہر چلا گیا۔اوتھے انور دی طبیعت اچانک خراب ہو گئی۔ ہسپتال گیا تاں معلوم ہویا کہ اوہنوں کینسر ہے۔انورلئی ایہ خبر کسے حادثے وچ ہون والی اچانک موت توں گھٹ نہیں سی۔اوہنوں اپنے آلے دوالے دی ہر شے گُھمدی نظر آئی۔

انور ہمت کر کے گھر اپڑیا۔اندر وڑ کے کمرے نُوں کُنڈی لا دتی ۔دوگھنٹے سُن ہو کے بیٹھا رہیا۔فیر ہولی ہولی روون لگ پیا تے اپنے آپ نال گلاں کرن لگ پیا کہ 'کیہ ویاہ،بچے میری قسمت وچ نہیں سن ۔۔۔ بدقسمتی توں اج جِت گئی اے۔۔۔میں ہر گیا آں۔۔۔تُوں کدے میرا پِچھا ای نہیں چھڈیا سی۔کُجھ دیر بعدگہری چُپ۔۔۔پھر رب نوں یاد کر کے اوہدیاں اگے شِکویاں دے ڈھیر لاندا رہیا۔

''تُوں تاں سارا کُجھ ویکھ رہیا اے۔۔۔پھر وی چُپ اے۔۔۔میرا کیہ قصور اے۔۔۔؟میرے رب تُوں ایہ نہیں کر سکدا۔۔۔تُوں ایہ نہیں کر سکدا میرے نال ''انور دے ہنجوواں نال اوہداقمیض وی گِلا(گیلا) ہو گیا۔

انور دی رو رو کے اَواز بھاری ہو گئی سی ۔اوس دی آواز رب نے سُنی جاں نہیں پر باہر کھلوتی اوہدی ماں نے ضرور سُن لئی۔ماں دے کہن ،اُتے انور نے کُنڈی کھول دتی۔

انور نے اپنیاں رِپورٹاں گھر وچ وِکھایاں ۔گھر والیاں لئی وی ایہ خبر برداشت کرنی سوکھی نہیں سی ۔پر اوہناں کول اک دن بچیا سی کلثوم دی رخصتی کرن لئی۔انور دی بھین کوثر نے سبھ گھر والیاں نوں کہیا کہ کل ویاہ کر ادینے آں ۔جو ہووے گا بعد وچ ویکھاں گے۔

انور دا دھوم دھام نال ویاہ ہو گیا۔انور خُش تاں ہو گیا پر اندرہی اندر ڈر رہیا سی کہ اوہ کدوں تیک کلثوم دا ساتھ دے سکے گا۔کلثوم چنگی بیوی اَتے نونّہ ثابت ہوئی ۔اوس نے سوہرے گھر آ کے ہر پاسے خُشیاں ونڈ دتیاں ۔سبھ دی خُوب خدمت کیتی۔گھر نوں چنگی طرحاں سنبھالیا۔شاید اوہ ایس اصول اُتے پورے دل نال عمل کر رہی سی کہ جِناانویسٹ کرو گے اونامنافع ملے گا۔ایس لئی اوس نے شروع دے دو ورھیاں وچ سوہریاں دی خدمت کر کے بڑا انویسٹ کیتا تاں جے بدلے وچ سوہرے اوہنوں خُش رکھن۔پر ضروری نہیں ہوندا کہ ہر اِک نوں ہی اوہدی اِنویسٹمنٹ داپروفِٹ ملے۔رب نے اوہدی گود ہری کر دتی۔ایہ خبر سُن کے انور نے کلثوم دے پیر تھلے نہ لگن دتے۔اوہ کلثوم دا بہت خیال رکھدا۔انور خُش سی کہ اوس توں بعد کلثوم کول اوہدی کوئی نشانی تاں ہووے گی جس دے سہارے اوہ زندگی گزار سکے گی۔پر ساڈا سماج وی عجیب اے عورت نوں اِک نشانی سنبھال کے رکھن لئی ساری حیاتی اکلیاں گُزارن اُتے مجبور کر دیندااے۔

''کلثوم ! میں سُنیا اے تُہاڈے خاندان وچ کُڑی دا دُوجا ویاہ نہیں کردے۔۔۔؟''اوہ بیٹھیا ہویا اچانک پُچھن لگدا۔

''جی ہاں۔۔جی۔۔۔''ایہ گل سُن کے کلثوم بول نہ سکدی۔

''کلثوم توں میرے مرن توں بعددُوجا ویاہ کرے گی۔۔۔؟''اوہ گنبھیر آواز وچ پُچھدا۔

''نہیں ۔۔رب نہ کرے تُہانوں کُجھ ہووے۔۔۔میں کیوں کراؤ دُوجاویاہ''اوہ ایہو جیہی گل سُن کے تڑپ اُٹھدی۔

کلثوم نوں رب سوہنے نے تِن واری اولاد دی خوشخبری سُنائی پر کوئی بال توڑ نہ چڑھ سکیا۔کوئی نہ کوئی مسئلا بن جاندا تے بچا ماں دے پیٹ وچ ای مر جاندا۔انج اوہناں دی شادی نُوں کوئی چار،پنج ورھے لنگھ گئے ۔

اک دن کلثوم تے انور وچ کسے گل پاروں لڑائی ہو گئی۔دوواں دیاں اَوازاں کمرے توں باہر وی سُنائی دے رہیاں سن۔جدوں انور نے غصے ،چ آ کے کلثوم ،اُتے ہتھ چُکیا تاں کلثوم برداشت نا کر سکی۔اوس نے گنڈھ بنھی تے پیکیاں تے ٹُر پئی۔کُڑیاں نوں اپنے پیکیاں ،تے وڈا مان ہُندا اے۔ایس لئی اوہ ہرماڑی موٹیاں لڑائیاں وچ پیکے ای بھجدیاں نیں۔

کلثوم چلی گئی۔پر پچھوں انور دی حالت روز دیہاڑی وِگڑرہی سی تےاوہ کمزور ہو رہیا سی۔شاید کلثوم جِنا دُبارا اوہداکوئی خیال نہیں رکھ رہیا سی۔اوہدے گھر والیاں دا ڈر ودھ گیا کہ کدھرے انور دی کینسر ۔۔۔۔

لوکاں نے انور دے ماپیاں نوں آکھیا کہ اوہ آپنی نُونہ نوں منا کے لے آون۔انور نے وی چُپ وٹ لئی کیوں جے اوہ سمجھ گیا سی کہ ہُن کلثوم دے آون دا کیہ فائدہ۔'چنگی گل اے کہ کلثوم اپنے ماپیاں کول ہی رہوے۔۔۔اسیں اوہنوں کیہڑا سُکھ دتا اے'اوہ اکثر کہندا۔

اک دن انور دی طبیعت کُجھ چوکھی خراب ہوئی ۔اوہدی کھنگھ دے نال خون وی نکلیا ۔اوہنوں سی ایم ایچ ہسپتال وچ لے گئے اوہدے گھر والے۔ ڈاکٹراں نے سرجری شروع کیتی پر اوس ویلے تیکر کینسر پھیپھڑیاں وچ پھیل چُکیا سی۔رات دا ویلا سی جدوں کلثوم سُتی پئی سی کہ اوہنوں اپنے کناں وچ کوئی آواز سُنائی دتی۔اوہنوں انج لگیا جیویں کوئی مری ہوئی آواز نال کہہ رہیا ہووے 'کلثوم ۔۔۔کلثوم ' اوہ کنبدی ہوئی اُٹھی تے اپنے بھرا دے کمرے دا بُوہا کھڑکایا۔بھرااُٹھیا تاں اوس نے کلثوم دی حالت ویکھی تاں پریشان ہو گیا۔

''کیہ ہویا کلثوم بھین ۔۔۔؟''اوہدے بھرا نے اوہنوں گلے لا ندیاں ہویاں پُچھیا۔

''بھائی۔۔۔''اوہ بول نہ سکی۔

''بول ۔۔کیہ ہویا۔۔۔؟''اوس نے دوبارہ پُچھیا۔

''مینوں لگدا اے۔۔۔انور ہسپتال وچ اے تے اوہدی حالت بہتی خراب اے۔۔۔تُسیں مینوں ہسپتال لے جاؤ''اوہ روندی ہوئی بولی۔

''تینوں کس نے دسیا اے ۔۔۔؟''اوہدابھرا حیران ہویا۔

''اوہ مینوں بُلا رہیا اے ۔۔۔اوہ ہسپتال اے''اوہ ڈردی کنبدی ہوئی بول رہی سی۔

''توں حوصلا کر ۔۔۔ہُن کافی رات ہو گئی اے میں تینوں صبح لے جاواں گا۔۔۔اللہ خیر کرسی''اوہ اوہنوں حوصلا دیندیاں ہویابولیا۔

کلثوم چُپ کر کے اپنے کمرے وچ لیٹ گئی پر نیند نہیں سی آرہی اوس نوں ۔اوس بندے نُوں نیند کِویں آ سکدی جہدے گھردے نیڑے ہڑھ اپڑ آوے تے اوہنوں پتا لگ جاوے کہ اوہداگھر ہُن ڈِگ کے ای رہوے گا۔اوہ دُبارا اُٹھ پئی ،وضو کیتا،نفل پڑھے تے رو رو کے دُعا واں منگدی رہی ۔''ربّا میرے گھر والے نُوں سلامت رکھے ۔۔۔میرا گھر نا ڈِگن دیوے''اوہدے اندر دا ڈر اوہدی دُعا وچ بول رہیا سی۔

کلثوم دیاں دُعاواں اجے اسمان تے پُہنچیاں وی نہیں سن کہ انور دی موت پہنچ آئی ۔انور ہسپتال وچ فوت ہو گیا۔

صبح ہوئی تاں کلثوم نوں پتا لگیا اوس نوں پیراں وچ جُتی تے سِر اُتے چُنی لینی وی بُھل گئی۔اوہ انور دی منجی کول اپڑی تے گُم سُم ہو کے بہہ گئی۔انور دی ماں اوہنوں ویکھ کے اُچی اُچی وین کرن لگی۔

''شریکا ں تینوں مار گھتیا اے ۔۔۔وے میرا پُتر''۔

''وے میرا بچڑا۔۔۔اج کوئی تیرا ناں لین آلا ہوندا''۔

وے میرا بچڑا۔۔۔کوئی ہوندا تیری بُڈھی ماں نُوں چُپ کرواندا۔۔۔وے میرا پلیٹھی دا پُتر ۔۔۔میں کوٹھے چڑھ کے تینوں سداں۔۔۔توں آپنی ماں نُوں کیوں آواز نہیں دیندا''۔

انور دے گھر والیاں نوں اک پاسے انور دی موت دا دُکھ سی تے دوجے پاسے انوردے بینک وچ جمع ہوئے پیسے تے پنشن دی فِکر وی سی۔اوہ سوچدے سن کہ ساڈے پُتر دی کوئی اولاد تاں ہے نہیں ۔ایہ نا ہووے سارا کُجھ کلثوم نوں مفت وچ ای مل جاوے۔

انور دا جنازہ اُٹھ گیا۔پر کلثوم دے ہنجوں کِتھے گواچ گئے سن۔سارے رشتےدار اپنے اپنے گھراں وچ لنگھ گئے تے کلثوم شام دے ہنیرے وچ کندھ نال لگی بیٹھی رہی۔اوہدے ماپیاں نے انور دی ماں نوں کیہا کہ کلثوم نوں ایتھے ای عِدت گُزارن دیو۔

''ساڈا پُتر مر گیا اے۔۔۔تُسیں آپنی دھی نوں اپنے ای گھر لے جاؤ ''انور دی ماں بولی۔

کلثوم دے کمرے نوں وی اوہدیاں سوہریاں نے تالا لادتا۔تاں جے کلثوم ایتھے نا رہ سکے۔اک ہفتے بعد کلثوم دے سوہریاں نے اوہداسارا سامان چُک کے اوہدے پیکے گھر گھل دتا۔کلثوم ایہ سارا کُجھ ویکھ کے ہور چُپ وٹ گئی ۔کلثوم دے سوہریاں نے انور دے سارے پیسے بینک وچوں کڈھوا لے تے پنشن وی انور دی ماں دے ناں کروان دا پُورا ٹِل لایا۔پر پنشن دے دو حصے کلثوم نوں تے تیجا حصا اوہدی سسنوں مل گیا ۔

کلثوم دے پیکے گھروی افسوس کرن لئی لوکاں دی بھیڑ لگی ہوئی سی کہ اوسے ویلے اک زنانی وی آئی تے کہن لگی ''کلثوم ہُن صبر ای کرنا پے گا تینوں،اُنج وی کُجھ عورتاں دے بھاگ وچ 'رنڈیپا 'لکھیا ہوندا اے''۔کلثوم نے اکھ چُک کے ویکھیا تاں ایہ عطاء محمد دی سوانی سی۔جیہڑی ایس ویلے افسوس کرن دی تھاں اوہنوں اک ڈُوہنگھا مہنا مار کے جا رہی سی۔۔۔

کلثوم دیاں نظراں اِک تھاں ٹِکیاں ہویاں سن تے اکھاں وچوں ہنجو کِنارےٹپ رہے سن۔۔۔۔

کلثوم جہدا رشتا تعویز گنڈے نال انور نال کیتا گیا ۔اج سبھ کُجھ لُٹاپُٹا کے 'رنڈیپے 'دی مُہر لوا کے ہمیشاں لئی اپنے ماپیاں دی دہلیز اُتے بہ گئی۔۔۔

اچانک میریاں اکھاں وچوں ہنجو میرے رجسٹر اُتے ڈِگے تاں کلاس وچ بیٹھی نال دی کُڑی نے میرے ول تکنا شروع کر دتا۔جدوں میں اوہنوں اپنے ول تکدیاں ویکھیا تاں میرے موہوں آپ مُہارے نکلیا۔۔۔ہیں۔۔۔کمپیوٹر دی کلاس مُک گئی اینی چھیتی۔۔۔پر۔۔۔ سر تے کِدھرے اِن پُٹ آؤٹ پُٹ پڑھارہے سن۔۔۔تے میں کِدھرگئی سی؟۔۔۔کیہ میں پونے گھنٹے دی کلاس وچ

۔۔۔نہیں،نہیں ۔۔۔کم ازکم مینوں کلاس وچ تےچُست ہو کے بیٹھناچاہیدااے۔۔۔ایہ آکھدی ہوئی میں بیگ چُکیا تے دوجی کلاس لین لئی بھَج پئی۔

٭٭٭٭٭