بَوٹ ۔۔۔۔٭رویل کہانی٭

بَوٹ ۔۔۔۔٭رویل کہانی٭

شاکرہ بی بی

رابعہ، آلھنے وچوں زمین اُتے ڈِگے چڑی دے بوٹاں نوں باری وچ رکھدیاں ہویاں مُونہ وچ کجھ بُڑ بُڑا رہی سی۔

"ماواں پیدا کرن نوں تاں کر لیندیاں نیں۔۔۔بچے سنبھال نہیں سکدیاں ۔۔۔جس ویلے جی کردا اےچُک کے تھلے سُٹ دیندیاں نیں“۔

کچن وچ گئی کپ چُک کے دھون لگی تاں کپ ہتھوں ڈِگدا ہویازمین تے آ کے ٹُٹ گیا۔غصے نال دوجا کپ چُکیا،چاہ پائی تے کمرے وچ آ گئی۔چاہ پیندیاں ہویاں اوہ سوچ رہی سی کہ پچھلی گرمی دیاں چُھٹیاں وانگ ایہ وی لنگھ جان گیاں۔گھر وچ اج گُھٹن تے گرمی اوہنوں پہلاں نالوں ودھ محسوس ہو رہی سی۔اوہدا جی کرداکہ اوہ کھیتاں وچ باہر نکل جاوے ۔۔۔شام نوں ڈُبدا ہویا سورج ویکھے ۔۔۔پانی دے کھیتاں نوں لگدے ہوئے چھل ویکھے۔۔۔نہر دی پُل اُتے لتاں لمکاں کے بہوے۔۔۔امبیاں تے توت توڑدی ہوئی رُکھاں دے پلے کُجھ نہ چھڈے۔۔۔ایہ سارا کجھ اینا اؤکھا تے نہیں جو پورا نہ ہوسکے۔”پر میں تے اپنے گھر دی چھت اُتے چڑھن توں وی ڈردی آں کہ کدھرے کوئی بندا مینوں ویکھ نہ لوے۔ابو ہوراں وی تے کدھرے نہیں لے جاندے۔“ایہ سارا کجھ سوچدی ہوئی اوہ ٹھنڈی چاہ ہون دے باوجود ڈیک لا گئی۔

رابعہ نوں اصل وچ اِک سوانی دی گھریلو زندگی اُکا چنگی نہ لگدی جو ہر ویلے ہانڈی روٹی کردی رہوے ،بچے سنبھالدی رہوے، رات نوں تھک ٹُٹ کے سو جاوے تے صبح فیرریل گڈی وانگ اوسے پٹری تے سفر کرن لگ جاوے۔

کل دُپہر نوں اچانک سوشل میڈیا اُتے اِک خبر بارے مچیا ہویا شور تے اخباراں نوں پاڑدے ہوئے اوہدے اکھررابعہ نوں کجھ مہینے پہلاں دی دنیا وچ دھکیل لے گئے۔

"فاطمہ دی زندگی وی تے کجھ ایس طرح دی ہونی اے ۔خورے اوہ وی باہر نکل کے ہوا کھانا چاہندی ہووے،دنیا ویکھنا چاہندی ہووے۔خیر مینوں اوہدا کِویں پتا ہو سکدااے“

فاطمہ نال رابعہ دی پہلی ملاقات اودوں ہوئی جدوں اوہ شہر ہوسٹل وچ رہندی سی۔اِک دن بازار جان لگی رابعہ نے فاطمہ کولوں بازار دا راہ پُچھیا سی۔اوس ویلے اوہ اکلی نہیں سی سگوں تِن بچے وی نال سن۔جہناں وچوں اِک نوں اوہدے خاوند نے موڈھیاں تے چُکیا ہویا سی تے دو بچیاں دے ہتھ فاطمہ نے پھڑ رکھے سن۔

"باجی!ایہ بازار کیہڑی گلی وچ ہووے گا۔۔۔؟“رابعہ نے پُچھیا۔

”وہ ساہمنےوالی گلی میں ہے۔۔۔۔“فاطمہ جواب دیندیاں ہویاں اوہدے ول بھرویاکھاں نال ویکھن لگ پئی ۔جو چِٹے گورے رنگ تے ملائم ہتھاں دے نال نال سفید رنگ دے سوٹ وچ چمکدی ساہمنے کھلوتی اِک 22 توں 25 ورھیاں دی کُڑی سی۔

”آپ نے کون سے والے بازار میں جانا ہے۔۔۔؟“فاطمہ نےفیر پُچھیا۔

”جو وی ایتھے نیڑے پاسے ہووے۔۔۔“رابعہ نے جان چھڈان لئی کیہاتے نال ای اوہدی نظرفاطمہ دے استری ہوئے کپڑے ،کریماں نال کڈھے ہوئے چِٹے رتے رنگ اُتے جاپئی۔رابعہ نوں حُلیے توں اوہ کوئی میٹرک پاس لگ رہی سی۔اکھاں وچ خاہشاں دا اِک سمندروِکھالی دے رہیا سی۔

”جی ،پھر تو وہی سامنے ہے۔میرا نام فاطمہ ہے۔آپ کا ۔۔۔۔؟“بغیر پُچھے ہی اوس نے اپنا ناں دس دِتا۔

”رابعہ۔۔۔رابعہ اے میرا ناں ۔۔۔“اچانک اوس ولوں پُچھے گئے سوال نے رابعہ نوں خیالی دنیا وچوں کڈھ دتا۔اپنے کسے کم دے رُجھیویں پاروں اوس نوں شکریہ کہنا وی یاد نہ رہیا تے اوہ چھیتی نال قدم ودھاندی ہوئی اگے لنگھ گئی۔”چنگے بھلے لوک نیں تے پتا نہیں پنجابی بولن توں کیوں سنگھدے نیں،خیر ایتھے تاں اُردو پنجابی اکٹھی ہوئی پئی اے ،بولن ویلے فرق وی نہیں کر سکدا بنداکہ ساہمنے والاپنجابی بول رہیا سی جاں اُردو۔۔۔“چلن وچ رابعہ دی زبان وی پورا ساتھ دے رہی سی۔

ایس شہر دی اِک گل جو مینوں بہت چنگی لگدی سی کہ ایس وچ اِک کشش اے جو بندے نوں اپنے ول کھچدی اے۔۔۔پہلی واری آئے بندے نوں ایتھے کُجھ اوپرامحسوس نہیں ہوندا۔۔۔پطرس بخاری دے لکھے مضمون ”لاہور کا جغرافیہ“تے اج دے ایس شہر وچ بہت فرق جاپدااے۔ایہدے کئی کارن میرے ذہن وچ آؤندے نیں ۔۔۔کدے لگیا ایہ داتا دا نگر اے۔۔۔مغلاں دی تواریخ دسدا ہویا اِک نشان اے۔۔۔پنجاب دا دل اے۔۔۔کسے قول دے پورا ہون دی تھاں اے۔۔۔پر شہر دیاں ایہناں خوبیاں دے باوجود ایس دی تیز رفتار حیاتی توں کدے ہول پیندا اے۔ہر بندا وی تاں تیز نہیں دوڑ سکدا۔خیر ہربندے نے تیز دوڑن دا بہت جتن کیتاوی اےایتھے ۔پر ہر تیز دوڑن والا وِنر تے نہیں ہوندا۔۔۔انج ای ایس شہر دے کئی محلےتے گھر دے لوک ایس مشینی دور وچ مشیناں دی شکلاں اختیار کر گئے نیں ۔رات نوں تھکے ٹُٹے آ کے منجیاں لبھن لگدے تے دنیا توں گواچ کے گہری نیندر سو جاندے۔موت ورگی گہری چُپ گلیاں وچ گونجن لگدی۔کِسے نے کدی کِسے دی پُچھ پریت نہیں کیتی ۔نہ کدے کسی نے خُد اپنا حال احوال دسیااے۔ڈر کے لوکیں دسدے وی نہیں کہ شریک سُن کےایویں کھنبھاں دیاں ڈاراں بنا دین گے۔آنڈھ گوانڈھ دا وی کوئی پتا نہیں ۔کسے نے پُچھ کے کرنا وی کیہ اے۔رابعہ نوں شہر وچ رہن دا اِک ای اصول سمجھ آؤنداسی کہ بندا اپنے کم نال کم رکھے۔ایہ شہر اے تے ایتھے سبھ چلدااے۔اوہ اکثر ایہ ڈائیلاگ بولدی:

None of your business

This is a big city

رابعہ نوں لگدا سی جویں شہر وچ بے حسی ودھ اےکہ سڑک اُتے دن دیہاڑے کوئی بندہ سبھ دے ساہمنے قتل کر دتا جاندااے پر کوئی گواہی نہیں دیندا،رِکشا آ کے گڈی وچ وجدااے پر ملک وچ غریب کارڈ چلن پاروں رِکشے والے دی طرف داری وچ سارے بھجدے نیں۔پر ہُن ایہی صورتحال پِنڈ دی وسوں وچ وی عام ویکھی جا سکدی سی۔دنیا اِک گلوبل وِلیج بن کے رہ گئی اے کوئی وی خبر ہووے شہراں تے پِنڈاں وچ اِکو جہے سمے وچ پہنچدی اے۔

اِنج ای جیوں جیوں اوس گلی دے گھراں دارنگ اُتر رہیا سی ایس طرحاں لوکاں دے دلاں توں احساس دا رنگ وی لہہ رہیا سی۔انج لگداجیویں کوئی زور دی ہنیری/طوفان آؤن والا ہووے۔جسراں کوئی طوفان آؤن توں پہلاں کجھ پلاں لئی ہر شے تھم/رُک جاندی اے تے فیر جدوں طوفان آؤندااے تاں زمین اُتے موجود ہر شے ہِل جُل کے رہ جاندی اے۔لوکاں دیاں شانت زندگیاں وی ہِل جُل کے رہ گئیاں جدوں گلی وچ اِک گھر دے چراغ اچانک بُجھ گئے۔ لوک تربھک کے رہ گئے کہ اِدھر انھیرا کیوں تے کِویں ہو گیا۔لوکاں دا اکٹھ ہویا ۔۔۔۔گلی بھر گئی۔۔۔۔ہر بندہ اِک دوجے نوں مشکوک نظراں نال ویکھن لگا کہ آخر ایہ چراغ کِویں یکدم بُجھ گئے ۔۔۔کون بُجھاون والا اے ایہناں چراغاں نوں ۔۔۔۔پولیس ۔۔۔۔میڈیا۔۔۔۔تےفیر شور۔۔۔۔

کٹے ہوئے گلے۔۔۔تےایہناں وچوں نکلدا ہویاخون خد اپنے لئی اپنا راہ بنا رہیا سی۔۔۔۔چُپ دے پہرے نوں توڑ رہیا سی ۔۔۔شور نال لوکاں دے کن پاڑ رہیاسی۔۔۔

ویڑھے وچ اِک پاسے بالاں دے کھڈونے اوہناں دا راہ ویکھ رہے سن تے دوجے پاسے لہو نال بھریاں چُھڑیاں اوہناں دا مستقبل طے کر چُکیاں سن۔لوکاں نے اپنیاں مشینی زندگیاں وچوں اوس دن ویلھ کڈھی پر ویلا تے کدے نہیں رُکدا کسے واسطے۔۔۔نیوز چینلاں نوں چلان لئی خبر ،چینلاں اُتے چلن والے پروگراماں نوں نواں موضوع ، ٹِک ٹاکرزتے فیس بُک یوزرزنوں کسے واقعے اُتے افسوس کرن والا نواں ٹرینڈ لبھ گیا۔گھر وچ کُہرام مچیا ہویا سی ۔تفتیش لئی کدے پیو نوں ،کدے تایا نوں ،تے اخیر وچ چُھری نوں ماں دے ہتھاں وچ پھڑا دتاگیا۔

”اخبار دے ایس ٹوٹے اُتے اج دی بنی قاتل کیہ فاطمہ ای ہے؟جو اپنیاں بالاں دے مرن مگروں زندارہ گئی۔کِس طرحاں ہو سکدا ہے کیہ اِک ماں۔۔۔۔“اخبار پڑھدی رابعہ نے اچانک چُپ وٹ لئی ۔کئی واری پہلاں وی ایوں جہے واقعاں نال اخبار رنگین ہوندے رہندےنیں ۔کدے ایس جھولی وچوں پُھل آپے ڈِگ جاندےنیں تے کدے ڈِگن توں بچاون لئی ماواں آپ سولی چڑھ جاندیاں نیں ۔ایہ ویلے دی کیہڑی پرت اے جس وچ ماں فرید دی ماں وانگ نہیں لبھدی تے ماواں فرید(پنجابی صوفی شاعر) ورگی اولاد نہیں جنمدیاں۔

پنج رُکن اسلام دے،تےچھیواں فریداٹُک

جے نہ لبھے چھیواں ،تےپنجے ای جاندے مُک

مذہب وی صرف امیر لوکاں دا ہوندااے۔بُھکھے پیٹ عبادت کرنی وی اؤکھی ہو جاندی ،زکوۃ دین دی کدے ہمت نہیں ہوندی تے حج کرن دا سُپنا ویکھداہویا دنیا توں ٹُر جاندااے ایہ غریب۔”اج ماں نوں قاتل بناؤن والی کیہ شے سی؟۔بُھکھ روٹی دی یاں ادھوریاں سُپنیاں دی۔۔۔۔“ڈوہنگھی سوچ وچ ڈُبی رابعہ نوں مگروں کسےنے اَواز ماری تاں اوہ اُٹھدی ہوئی کمرے وچوں باہر چلی گئی۔

دُوجے دن پھر اوہی سیاپا پے گیاتے آلھنے وچوں بوٹ تھلے۔۔۔رابعہ نے میز چُکیا تے اوہدے اُتے پیر رکھدی ہوئی روشندان دے کول بنے آلھنے وچ تکن لگی۔جہدے وچ چڑی اپنے اِک بوٹ نال اکلیاں بیٹھی ہوئی سی۔”باقی دوواں نوں کیوں سُٹ دِتا اے ایس نے ۔۔۔؟“میز توں لاہندی ہوئی بول رہی سی کہ اچانک اوس نے ویکھیا تاں زمین اُتے پئے دوبوٹ وی کدوں دی لمی اُڈاری مار چُکے سن۔۔۔۔

٭٭٭٭٭